Na mijn schooltijd besloot ik een tijdje te gaan varen. Ik heb mij altijd al aangetrokken gevoeld tot schepen, havens en het daarmee nauw verbonden avontuur. Kortom de wereld ontdekken.

Na schriftelijke toestemming van mijn ouders kon ik op 12 oktober 1960 op 18 jarige leeftijd met het ms Maasdam het ruime sop kiezen. Achterliggende gedachte was ook nog dat ik wel geïnteresseerd was om een opleiding als marconist te gaan volgen, als het varen mij zou bevallen. In de loop van de dag meldde ik mij bij de hofmeester om mijn taak als Pantry Bediende aan boord te gaan vervullen. Daar moet je overigens niet te licht over denken. Een van mijn taken bestond namelijk uit ochtends eieren koken voor de passagiers.

In grote gevlochten ijzeren manden werden de eieren in grote ketels naar wens gekookt: zacht 3 minuten, middel 4 minuten of hard 5 minuten. Per keer gingen er wel 20 à 30 eieren in zo’n mand. Zacht gekookte eieren moesten er dus na 3 minuten uit, maar door tijdgebrek werden ze niet of nauwelijks in koud water afgespoeld. Je kunt je dus wel indenken wat ik dikwijls van de stewards naar mijn hoofd geslingerd kreeg als het bestelde “soft boiled egg” een stuiterbal bleek te zijn. Maar na gelang de reis vorderde kreeg ik toch meer grip op de zaak en werden de klachten gelukkig minder. 

Alhoewel mijn positie als Pantry Bediende nou niet direct als belangrijk kon worden omschreven bleek toch al heel gauw dat je kon spreken van een niet onaantrekkelijke positie binnen het keuken gebeuren. Wat was het geval. Ik had de sleutels van de ijskasten met o.a. melk, kaas en eieren in mijn bezit. Al heel gauw kwamen koks naar mij toe en werd bijvoorbeeld een heerlijk gebraden stukje kip geruild voor een pak verse melk. Dat kon ik overigens wel gebruiken want op mijn monsterboekje was mijn gewicht ingevuld: 57 kg bij 1,75 m lengte! 

Terug naar de aanhef “Spanish Delight”: mijn vader was geïnteresseerd in oorlogsfilms. In Amerika kon je volgens hem films kopen, gemaakt door het Amerikaanse leger in de 2e wereld oorlog. Na de overtocht Rotterdam-New York, ben ik naar Broadway gegaan. Aan boord vertelde men mij dat er daar veel winkels zaten die dat spul verkochten. Ik vond inderdaad een winkel die dit soort films aanbood. Na mijn uitleg wat ik zocht zei de verkoper dat hij een prachtige film had, precies wat ik zocht. 

Ik gelukkig met de film onder mijn arm terug aan boord. Bij thuiskomst werd al spoedig daarna de projector opgesteld. De hele familie zat gespannen te wachten. Kamer donker iedereen vol verwachting zeker mijn vader toen de aankondiging verscheen “Spanish Delight”, wenkbrauwen gefronst want dat was nou niet een filmtitel die je bij een oorlogsfilm verwacht. Nou dat bleek al spoedig toen de film begon en een fraaie dame zeer bloot allerlei dingen ging doen wat zeker niet onder de noemer oorlogshandelingen viel. Zeer tot de schrik van mijn ouders. De film werd dan ook onmiddellijk gestopt en vernietigd. Tot op de dag van vandaag weet ik niet of mijn Engels nou zo slecht was of de verkoper een geintje met mij heeft uitgehaald.

Hans de Waard
Shiphost/Lid Marketing Advies Comité